Er was eens een team ….

Of ik een traject met hen wilde doen. Natuurlijk! Graag!

Een datum voor de eerste sessie van een halve dag hadden ze al. Nou, dat is mooi, ik kan ook!

De kennismaking bleek meteen het briefing gesprek. Want het moest natuurlijk op korte termijn (valkuil).

Toch blij met de opdracht begon ik snel aan de offerte waar ik veel zorg en aandacht aan besteedde. Al met al een mooi verhaal geworden, zo vond ik zelf. En de opdrachtgever was het met mij eens. Na een week kreeg ik telefonisch te horen dat de opdracht aan mij was gegund. Super blij op woensdagavond op de bank! Ta da, mijn offerte was vergeleken met een andere partij en ik kwam er, ook op basis van het gesprek, het beste uit. Ik zweefde inmiddels boven de bank.

De datum van uitvoering kwam naderbij. De opdrachtgever was vlak daarvoor nog een week op vakantie maar, ik kon het allemaal prima aan (valkuil). De voorbereiding stond in grote lijnen en schaafde ik elke dag een beetje bij. Net zolang totdat ik er tevreden over was.

Ik zou nog te horen krijgen welke externe locatie zij hadden gereserveerd. Wat een geluk dat ik vlak van tevoren nog even contact met de betreffende locatie opnam. Het bleek namelijk helemaal niet daar te zijn (stressfactor).

Ook zou ik nog wat informatie over de deelnemers vooraf krijgen. Dat vind ik zelf namelijk best prettig. Kan ik me inlezen in de achtergronden van de deelnemers. Die informatie kwam dezelfde ochtend (stressfactor).

Zo werd mij in de voorbereiding ook verteld dat de lunch  gezamenlijk zou worden genuttigd in een andere ruimte dan voor de bijeenkomst. Maar, toen ik op de juiste locatie binnen kwam, stond de lunch in dezelfde zaal klaar (auwwww, nog meer stress).

En dan moest de bijeenkomst nog beginnen ….

Hoe goed ik me ook had voorbereid, mijn perfectionistische inslag zat me die hele middag in de weg. De valkuilen en stressmomenten hadden bezit genomen van mijn gedachten en gevoelens en daarmee van mijn gedrag. De deelnemers konden op afstand al ruiken (net als in de dierenwereld) dat er een angstig haasje voor de klas stond … een makkelijke prooi dus. En zo liet ik mij ook behandelen. Ik schoot dus in de onder rol en liet de dames en heren volledig de touwtjes in handen nemen. Ging de eerste interventie nog vrij goed in de subgroepen, ging het bij de tweede interventie volledig de andere kant op als die ik in gedachten had. Nog meer stress en nog meer in die valkuilen getrapt.

Op dat moment kon ik mezelf niet herpakken. Ineen zat ik niet meer achter het stuur maar de hele groep had de koers overgenomen. Uiteindelijk heb ik het nog enigszins weten te redden door op een bepaald moment als procesbegeleider op te treden. Teamcoaching was al lang niet meer aan de orde. Dus toen aan het eind van de sessie de vraag werd gesteld of men de aankomende sessies ook met mij wilde uitvoeren, hoef ik het antwoord hier niet uit te spellen …. Nadat ik nog gauw een watertje naar binnen had gewerkt, ben ik de deur uit gerend. Om vervolgens mij zelf anderhalve week op te sluiten en mezelf te straffen hoe ik het zo uit de hand had kunnen laten lopen.

Na momenten van bezinning en reflectie kan ik meedelen dat dit ongeveer een van mijn belangrijkste leermomenten is geweest. Want, o, wat heb ik daar veel uit geleerd.

Zoals:

  • de aansluiting verliezen is ‘killing’. En dat gebeurt wanneer ik in mijn hoofd ga zitten
  • uit mijn non verbale communicatie kon iedereen zien dat ik 1 groot vraagteken was
  • zodra ik de regie uit handen gaf, werd het lastig om mijn rol als coach weer te pakken
  • ik heb me laten verleiden op inhoud en had beter moeten bedenken waarvoor ik was ingehuurd
  • kwetsbaarheid had ik mogen laten zien … maar niet teveel natuurlijk
  • en ik had gedachten en gevoelens uit mogen spreken en mogen delen met de groep. Want: als ik het voel, is er minimaal 1 iemand anders met hetzelfde gevoel

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Sprookjes beginnen vaak met ‘Er was eens …’, gevolgd door een einde waarin alles goed komt. In mijn geval was er geen vervolg aan het begin. Ik heb er veel van geleerd. Ik hoop dat de leden van het team ook voldoende reflectievermogen hebben om te onderzoeken welke rol zij zelf zouden hebben kunnen nemen. En ik hoop ook dat zij gezamenlijk op een goede weg verder zijn gegaan!