Fiona Zwart is ruim zes jaar onderneemster en werkte met talloze ondernemers aan de groei van hun bedrijf. Haar bedrijfsslogan is altijd geweest ‘ondernemen op eigen.wijze’. Dicht bij jezelf blijven, daar gelooft ze in en dat sijpelt nu nog steeds door in haar dagelijks leven. Sinds een aantal maanden is zij actief betrokken bij Café Weltschmerz. In ons gesprek komt haar bevlogenheid naar voren. Maar ook haar alertheid en haar innerlijke drijfveren om te doen wat zij nodig vindt om te doen. “We moeten de moed hebben om anders te durven zijn”, zo komt aan het begin en eind van dit interview naar voren. Tussen de rondrennende kinderen, een val van één van de kinderen van de TripTrap stoel en een mooie rode kater die aangehaald wil worden, gaan we met elkaar in gesprek.

Wat betekent moed voor jou?

Moed betekent voor mij de moed om af te durven wijken van de groep. De wereld heeft mensen met moed nodig. Mensen die creëren. Mensen die echt vanuit hun hart werken. Mensen die passie voelen voor wat ze doen. Mensen die met hun kennis echt van betekenis willen zijn voor hun klanten. Mensen die van de gebaande paden af durven te wijken en hun eigen weg kiezen. Mensen die zich kwetsbaar opstellen, zonder kwetsbaarheid als trucje in te zetten.

Ik heb de indruk dat de huidige tijd jou nieuwe paden heeft getoond, klopt dat?

Begin 2020 voelde ik dat ik toe was aan iets nieuws. Ik heb altijd een grote interesse gehad in verhalen van mensen. Wat drijft iemand? En welke persoonlijkheid zit er achter iemands masker? De afgelopen jaren als businesscoach heb ik daardoor veel met mensen mooie gesprekken gevoerd. En toen werd het maart en veranderde de wereld. Ik voelde al vanaf dag 1 dag het niet klopte. Maar hoe kon ik dat gevoel onderbouwen? Ik heb uren van onderzoek gedaan en op een gegeven moment kom je op een punt van ‘connecting the dots’. Er spelen grote politieke belangen op wereldschaal. Waar wij met elkaar in beland zijn, heeft in mijn ogen niets met volksgezondheid te maken.

Wat werd je volgende stap dan?

Ik wilde echt wat doen, wat betekenen. Ik zag een heleboel om mij heen gebeuren. Hoe wij eenzijdig geïnformeerd werden en worden. En hoe het is geworden tot een psychologische informatie-oorlog waarin wij tegen elkaar worden uitgespeeld. Inmiddels had ik al de nodige interviews bij Café Weltschmerz gezien. Juist daar komen andere wetenschappers vanuit diverse expertises, aan het woord die door de mainstream media volledig worden genegeerd. Diep in mijn hart voelde ik dat ik verzetswerk te doen heb.

Wat heb je toen gedaan?

De stoute schoenen aangetrokken en Café Weltschmerz gemaild. Vervolgens ben ik uitgenodigd voor een screencast en doe ik vanaf september interviews. Mede dankzij mijn eigen zoektocht kwam ik al snel uit bij Door Frankema van de Stichting Vaccinvrij voor het eerste interview. Zij is schrijfster, spreekster en bovenal moeder met een visie. Haar verlangen om feiten over vaccinatie boven water te krijgen, heeft haar in een zoektocht gebracht. Haar missie is om ouders gemakkelijker hun weg te laten vinden in de jungle van informatie. Zij verwoordt precies hoe ik erin sta. Haar motto is om de keuzes die we maken rondom de gezondheid van onze kinderen, bewuste keuzes te laten zijn. En daar sluit ik volledig op aan.

Vervolgens ben ik gevraagd om Café Weltschmerz te helpen uit te bouwen. Ik ben echt een ondernemer en ik zie veel kansen voor de nieuwe media. Ik koos ooit niet voor niets voor de HBO opleiding Media & Entertainment Management. Bij Café Weltschmerz komt voor mij nu alles samen. Inhoud, mooie mensen, ondernemerschap en media.

Wat is volgens jou de belangrijkste taak van de media?

De media vormen in mijn ogen de sleutel voor waarheidsvinding en waarheidsverandering. Door toegankelijke verhalen en mooie interviews hopen we mensen te bereiken die zich breder willen laten informeren. Die groep is sterk groeiende. Steeds meer mensen keren zich af van de opgelegde regels en daaraan gekoppeld de eenzijdige informatiestroom van kranten en omroepen die het beleid van de overheid klakkeloos overnemen. Kritische vragen worden niet gesteld en daarmee wordt er aan waarheidsvinding, in mijn ogen, niets gedaan.

Op welke doelgroepen mikt Café Weltschmerz?

We willen een community worden door een vaste en loyale groep mensen aan ons te verbinden. Dat betekent dat we een ontwikkeling door willen maken. We gaan verjongen en verbreden. Om zo in 2021 een groter bereik te krijgen. We hebben wilde plannen om zelf een kanaal te gaan hosten zodat we bijvoorbeeld niet meer van YouTube afhankelijk zijn. Want daar wordt zwaar gecensureerd, ook richting ons.

Ik heb de indruk dat er meer mannelijke interviewers zijn …

Dat klopt, dus ik vind het mooi om mijn vrouwelijke energie bij Café Weltschmerz in te brengen. Op dit moment ben ik de enige vrouw en dat brengt weer een andere dynamiek. Er vinden gesprekken plaats in het kader van ‘De mens achter’. We houden alle ontwikkelingen goed in de gaten want op dit moment gaat alles in een razend tempo.

Wat brengt dit jou op dit moment?

Dit jaar was het meest intense jaar ooit. Maar het heeft mij zoveel gebracht. Het is heel bekrachtigend om aan waarheidsvinding te doen en te durven kiezen voor een niet mainstream weg. Deze tijd gaat echt ergens over. Het werk wat ik nu doe, doet er toe. Het gaat zoveel verder dan enkel geld verdienen. Ook mijn persoonlijke ontwikkeling heeft een boost gekregen. Doordat ik nu op manifestaties spreek en interviews maak voor een relatief groot publiek, word je kwetsbaar. Maar die kwetsbaarheid wordt kracht als je echt ergens voor durft te staan.

Het valt mij op dat veel mensen zo stil zijn, zich niet kunnen of durven uit te spreken.

Zeker! Ik ben ook veel vrienden kwijtgeraakt die mij niet kunnen of willen volgen. Maar voor mij is het heel belangrijk om te kijken aan welke kant van de geschiedenis ik wil staan. Ik hou totaal niet van polarisatie dus ik verbind me heel graag met mensen met een open geest en mensen die hun eigen pad lopen. Mensen hebben al gauw de neiging om zich slachtoffer van het systeem te noemen. Maar dan leg je de schuldvraag altijd buiten jezelf. En daarmee werp je voor jezelf maar ook voor je omgeving drempels op.

Dan kom je ook al snel uit bij de rol die de journalisten op dit moment spelen.

Precies. Professor en emeritus-hoogleraar Karel van Wolferen zegt: ‘de beste journalisten, hebben geen journalistiek gestudeerd. Ze hebben 1 ding gemeen: oprechte nieuwsgierigheid’. Je moet op onderzoek uit willen gaan en zaken aan de oppervlakte kunnen krijgen die diep verborgen liggen. Maar uiteindelijk heb ik het volste vertrouwen dat het goede wint. We zitten nu in een marathon. Als we de tijd nemen en dat accepteren, dan hebben we over een paar jaar weer een mooie wereld.

Wat zou jij mensen dan mee willen geven?

Sta jezelf toe dat het een proces van rouw en afscheid nemen van je oude leven is. Durf de leeuw in de bek te kijken en vind dan een manier om iets te doen. Bewaak je eigen grenzen en verloochen jezelf niet. Waar doe je wel of niet meer aan mee? Wil je jezelf de hele tijd aanpassen aan eisen die het systeem je oplegt? Of durf je bij jezelf te onderzoeken wat je hart je ingeeft? Als je je de hele tijd moet aanpassen, zo is mijn overtuiging, doe je jezelf tekort.

Hoe doe jij dan bijvoorbeeld de boodschappen?

Ik ga naar de markt of direct naar de boeren. Dat doe ik vooral om de lokale middenstand te steunen en niet de grote supermarktketens. Of ik bestel online. Ik draag bewust geen kaartje bij me dat ik geen mondkapje kan verdragen want dan ga ik mezelf verloochenen en verschuilen achter iets wat ik volgens mijn eigen waarden niet kan verkroppen. Als mensen dus vragen waarom ik geen mondkapje op heb, dan zeg ik: ik doe er niet aan mee.

Wat zijn dan voor jou belangrijke waarden volgens welke jij in het leven staat?

Ik hoef niet aardig gevonden te worden. Dat betekent dat ik stelling durf te nemen, me uit durf te spreken en ook ruzie durf te maken want echte relaties kunnen ook ruzies en conflicten aan. Maar alles vanuit integriteit, oprechtheid en eerlijkheid. En tevens respectvol omgaan met mensen met andere meningen. Door naar elkaar te luisteren komen we verder. Ik vecht vanuit bezieling voor anderen en voor mijn kinderen. Ik hou van het leven maar ik zie dat alles wat leuk is, nu wordt bedreigd. Of het nou op het schoolplein is of bijvoorbeeld in het verpleeghuis. Aan de andere kant merk ik dat de behoefte aan verbinding enorm groeiende is.

Verpleeghuis?

Mijn moeder zit in een verpleeghuis. Zij heeft maandenlang opgesloten gezeten. Ik mocht haar er niet uithalen. Het vergt moed en persoonlijk leiderschap om toch tegen de directie op te staan. Ik ben goed naar mezelf gaan luisteren en heb gevaren op mijn eigen intuïtie. Me niet geconformeerd aan de geldende regels maar zelf nagedacht. Ik wilde haar zo graag mee naar buiten nemen. Niet zozeer voor mezelf maar vooral voor haar. Buiten, frisse lucht, andere omgeving, andere mensen zien. Bijvoorbeeld. Juist ook voor hen is dit zo belangrijk en dat wordt afgenomen. Het is een enorm verlies voor de wereld als we niet meer mogen verbinden.

Hoe geef je dat door aan je kinderen?

Ik wil graag dat ze worden wie ze zijn. Dat ze in al hun eigenheid zichzelf mogen ontwikkelen. Dat ze dingen mogen creëren en mooie en leuke dingen kunnen doen. Dat ze vooral opgroeien tot mensen die zichzelf zijn en vol zelfvertrouwen in het leven staan.

Hoe zorg jij voor je eigen verbinding?

Ik heb op dit moment de behoefte om me te omringen met gelijkgestemden. Mensen die elkaar helpen en waar nieuwe ideeën en initiatieven ontstaan. Mensen zijn op zoek naar antwoorden en naar een nieuw soort leider. En er staan steeds meer rolmodellen op. Gelukkig. Waardoor er weer nieuwe verbindingen ontstaan, zoals Vrouwen voor Vrijheid.

Als we de Slinger van Hoop doortrekken, wat is dan jouw belangrijkste boodschap?

De wereld heeft op dit moment behoefte aan Moedige Mensen. Durf op te staan. Durf moed en lef te hebben om anders te zijn. Durf te varen op je eigen intuïtie ook al word je voor van alles en nog wat uitgemaakt. Als ouders heb je de plicht om zo goed mogelijk voor je kinderen te zorgen. En als je geen kinderen hebt, heb je de plicht om voor je neefjes en nichtjes op te staan. Of voor je buurkinderen. Sta op voor de volgende generatie. Wees een Moedig Mens. Er is niet veel méér voor nodig dan jezelf te zijn.

Dat zijn mooie woorden, Fiona. Als we de Slinger van Hoop gaan versnellen, aan wie zou jij het stokje door willen geven?

Aan mijn Café Weltschmerz collega Jorn Lukaszcyk omdat hij laat zien dat je altijd nieuwe kansen kunt creëren als ondernemer. Zijn ondernemingen zijn door de overheid gesloten in maart maar hij heeft niet stilgezeten en hij heeft zich enorm ontwikkeld als mens en als opiniemaker. Hij is een voorbeeld van leiderschap in plaats van slachtofferschap. Zijn verhaal is een verhaal van hoop!

 Interview #3 van de TeamReisLeider voor de Slinger van Hoop