“Hoe moeilijk het ook is, blijf het van de zonnige kant zien en geniet van de momenten”, aldus Willem Zelisse. In dit geval kon dat ook makkelijk want we zitten comfortabel bij een strandtent. Genieten doen we daar zeker. Het zonnetje schijnt, de verse gemberthee staat voor onze neus en we gaan met elkaar in gesprek over Willem’s leven en professie.

Willem heeft een open houding en pretogen. Als je met hem in contact komt, dan zie je niet meteen een ‘standaard financiële man’ voor je. Met excuses voor deze stereotypering van het vakgebied … Willem zou ook zomaar je bedrijfsfeest kunnen organiseren. Het belooft een boeiend gesprek te worden!

Jij lijkt me een echte familieman. Klopt dat?

“Mijn familie is het allerbelangrijkste. Zonder hen zou ik niet staan waar ik nu sta. Mijn kinderen, Marieke en Joost, zijn een belangrijke inspiratiebron. Soms confronteren zij me met mijn eigen gedrag. Tegelijkertijd kan ik met hen sparren en nemen ze ‘soms’ mijn inzichten over. Als zelfstandig ondernemer kan ik Marieke ondersteunen en mijn ervaringen met haar delen. Zij is ook ZZP-er en werkt als fotografe. Daarnaast heeft ze een eigen lijn opgezet met Matching Mond Maskers. Joost werkt in een productiebedrijf en maakt technische 3D tekeningen met een speciaal programma.”

En jouw vrouw?

“Mijn vrouw, Mirjam, werkt in het onderwijs als leerkracht van Groep 4. Maar zij ondersteunt mij waar ik dat nodig heb. En dat doet ze voor iedereen. Ontzorgen is haar op het lijf geschreven. Dus toen zij fysiek niet meer voor de klas mocht staan, was dat enorm wennen. Ze miste echt het contact met de kinderen in de klas omdat online een hele andere dynamiek teweeg brengt.”

Hoe lang ben jij al met Mirjam samen?

“Ik ken haar al van jongs af aan. Inmiddels zijn we al ruim dertig jaar getrouwd. Mirjam is sociaal, liefdevol en met het hart op de goede plek. Zij is altijd bereid om bij te springen waar dat nodig is. Met het bijbehorende risico dat ze zichzelf wegcijfert.”

Een mooi bruggetje naar het gezin waarin je bent opgegroeid.

“Tja, dat is een vraag waar je ‘U’ tegen zegt. Toen ik in 5 VWO zat, werd bij mijn moeder voor de 2e keer kanker geconstateerd. Op mijn negentiende is ze overleden. En dat heeft erin gehakt en was echt een kantelpunt in mijn leven. Sindsdien is mijn motto ‘Pluk de dag’.”

Hemel. Dat kan ik me voorstellen. Wil je daar nog iets meer over vertellen?

“Ik kom uit een gezin met drie kinderen. Mijn twee oudere broers waren al het huis uit toen mijn moeder overleed. Ze is letterlijk in mijn handen gestorven op het moment dat Mirjam even de kamer uit was. Mijn moeder vertelde altijd dat het leven te kort is om verdrietig te zijn. Dat heb ik in mijn systeem opgeslagen. Op het moment dat iets gebeurt, is het vroeg genoeg om erover na te gaan denken. Dus voor die tijd hoef je je geen zorgen te maken over de toekomst. En daarom probeer ik altijd het positieve te zien en blijven zien. Ook al kreeg ik in die periode diabetes.”

Poeh. Da’s ook jong. Hoe merkte je dat?

“De oorzaak kan een heftig stressmoment zijn. In relatie tot het overlijden van mijn moeder, niet zo gek natuurlijk. Ik was in die tijd erg vermoeid en had continu dorst. Ook kwamen bij mij stemmingswisselingen naar voren door schommelingen in mijn bloedsuikerspiegel. Toen kwam ik erachter dat mijn alvleesklier geen insuline meer aanmaakt. Inmiddels is het goed onder controle en kan ik zelf meten of het goed gaat dankzij een sensor.”

Laten we even teruggaan naar je middelbare schooltijd. Hoe heb je die afgerond in die roerige periode?

“Ik had het zogenaamde pretpakket maar wel met wiskunde en economie 1 & 2. Ook gaf ik bijles wiskunde aan 4 & 5 havoleerlingen. Cijfers hebben me altijd getrokken. Maar ik wilde niet verder studeren en ben op zoek gegaan naar een werk-leerbaan.”

En toen kwam je terecht bij?

“Een accountantskantoor als assistent-accountant. Daar heb ik heel wat jaren rondgelopen. Daarna zat ik aan de andere kant van de tafel. Puinruimen bij bedrijven. Als de machine eenmaal loopt, dan is voor mij de lol eraf. Het kan mij niet gek genoeg. Heerlijk om te doen.”

Maar, moet je daar niet een opleiding voor afronden?

“Ik wilde niet per se accountant worden maar ben inderdaad destijds toch gestart met een opleiding bij de NIVRA. Maar die heb ik niet afgemaakt. Vervolgens begon ik bij de Open Universiteit aan een studie bedrijfskunde.”

Wat maakte voor jou het werken bij een accountantskantoor uitdagend?

“Je ziet veel bedrijven van binnenuit. En daardoor bouw je echt een relatie met de klant op. Daarmee wordt het afwisselend en divers. Daarna heb ik nog bij een aantal verschillende werkgevers gewerkt en ben in 2013 als zelfstandige gestart. Ik doe dingen die ik leuk vind. En dat zijn drie hoofdtaken. Interim opdrachten en het begeleiden en adviseren van administratieve processen. Dat laatste doe ik ook met veel plezier voor startende ondernemers.”

Waarom besloot je voor jezelf te beginnen?

“Mijn laatste werkgever en ik zijn wat minder prettig uit elkaar gegaan. Dit heeft uiteindelijk geleid tot een rechtszaak. En daar ben ik goed uitgekomen. Die periode bevestigde ook weer mijn motto ‘Pluk de dag’ want hoe je het ook wendt of keert, je krijgt er toch een knauw van. Maar toen ik nog spullen terug moest brengen, stonden alle collega’s om mij heen om dag te zeggen. En dat was ontroerend en deed mij veel goed.”

Wat maakt nou dat bedrijven jou inhuren? Oftewel waarin onderscheid jij je van anderen?

“Tja … ik denk dat het deels komt door mijn open houding. Dat schept vertrouwen. Intuïtief voel ik ook aan of een opdracht bij mij past. Ik vind mijzelf best flexibel want ik ben niet bang voor verandering. Ook durf ik te confronteren en kan functioneel boos worden. Aan de andere kant ben ik ook een heel loyaal persoon.”

Hahaha, functioneel boos worden klinkt prachtig.

“In het belang van de opdracht die ik uitvoer, moet dat kunnen. Maar daarna kunnen we ook weer oprecht verder. Ik sta voor eerlijk en oprecht en kan slecht tegen liegen en bedriegen.”

Ik ken Willem nu een tijdje en heb hem leren kennen als iemand die veel geeft. Hij stelt zich open voor mensen en is altijd bereid om te helpen. Zo kan hij bijvoorbeeld uitzoeken of iemand voor een bepaalde regeling in aanmerking komt. Dat gebeurt vanuit ‘delen en verbinden’ om de ander oprecht te ondersteunen.

Ik zie je dat ook in je werk doen, klopt dat?

“Absoluut. Als ik het gevoel bijvoorbeeld heb dat iemand niet goed in zijn of haar vel zit, dan zal ik proberen te helpen. Onder andere door te spiegelen en te confronteren maar ook door te adviseren. Ik probeer me dan echt in die persoon te verplaatsen en heb het beste met hem of haar voor.”

En, hoe gaan de zaken?

“Enorm goed. Ik heb nog geen moment thuis gezeten. Voor een aantal klanten voer ik hun administratie. Bij een nieuwe klant kijk ik met name wat de ondernemer voor bedrijfsplan heeft en of het verhaal klopt. Aansluitend onderzoeken we welk pakket het beste bij hem of haar past. En vraag een opdrachtgever waar hij of zij met zijn of haar bedrijf naar toe wil zodat we goed weten wat we kunnen door-automatiseren. De opdrachtgever zit aan het roer. We maken wel duidelijke afspraken over wie wat doet. Zo trekken we gezamenlijk en in gelijkwaardigheid met elkaar op. En heeft de klant advies nodig, dan spring ik graag bij. Eens in de zoveel tijd gaan we ook nog met elkaar in gesprek om te kijken of het pakket nog past. Daarnaast doe ik de nodige interim klussen. Die combinatie werkt voor mij perfect.”

Wat zou je nog willen? Waar liggen voor jou uitdagingen?

“Ik zou heel graag nog een keer een klus in het buitenland willen. De kinderen zijn volwassen en mijn vrouw heeft een leuke baan in het onderwijs. Dat geeft mij best wat vrijheid om nog eens te proeven aan een opdracht over onze landsgrenzen heen. Bovendien wil ik ook graag een goed lopend administratiekantoor hebben waarbij ik een verbintenis aanga met zelfstandige professionals.”

Aan alles komt een eind. Zo ook het gesprek met mensen-mens Willem Zelisse. Zijn open houding, zijn positieve uitstraling en zijn welwillendheid om alles te benoemen, maakten deze middag boeiend. En dat paste precies bij het zonnetje dat nog volop scheen.

Fotografie Marieke Zelisse

Interview #12 uit de serie ‘Op Reis met de TeamReisLeider’