Vanuit mijn huis wandel ik richting strand.

Eigenlijk wil ik helemaal niet naar het strand. Daar is het me veel te druk. Busjes van handhavers rijden rond. Met daarin spiedende ogen. Brr. Deze ‘brr’ is niet van de kou maar van gedachten als ‘Ik doe vast iets fout. Gaan ze mij aanhouden?’ Maar deze gedachten helpen mij niet. Ik wil ze niet. Ik wil iedereen liefdevol begroeten, ook hen die in mijn waarheid een rol spelen waar ik niet achter sta.

En ik voed mijzelf zoveel mogelijk met positiviteit.

Omdat ík daar vrolijk, blij en lichter van word. En als dat zo op mij werkt, dan weet ik zeker dat ik dat licht ook door kan geven. Ik geef mezelf dan ook de opdracht, voordat ik de deur uitstap, om iedereen die ik tegenkom, te begroeten. Hoe moeilijk is dat?

“Dag meneer”, zeg ik tegen een wat oudere man die mijn pad kruist.

En bij een volgende: “Het is koud hè maar uw pet ziet er lekker warm uit.” Een man en een vrouw lopen gearmd voorbij. Praten niet tegen elkaar en de man kijkt wat norsig naar beneden. De vrouw zoekt contact met mijn ogen en ik zeg heel vriendelijk: “Hallo.” Haar ogen zie ik een sprongetje maken en beiden groeten terug. Voordat ik bij de ingang van mijn speciale paadje ben aangekomen, komt een fietster voorbij. Zo te zien is zij is druk in gedachten en heeft mij niet opgemerkt. Ik denk aan de opdracht die ik mijzelf heb gegeven om iedereen te begroeten. Dus ik roep vrolijk: “Goedemiddag.” De dame schrikt, gooit haar stuur om en weet nog net haar balans terug te pakken. En ondertussen groet ze mij ook terug. En ik hoor haar denken: “Wie is dat ook alweer?”

Ik voel me fijn. Want dit doet mij goed.

En een stuk lichter dan toen ik nog achter mijn bureau zat, loop ik door. Misschien probeer ik ook eens een nieuwe route in de duinen. Is dat spannend? Niet echt maar ik wijk dan af van een vastgeroest patroon. Ik durf iets onbekends tegemoet te treden. Mede door het contact op mijn wandeling met andere mensen, merk ik dat ik meer lef heb. Lef om vandaag dat andere pad te nemen. Het begin is zanderig maar na een paar passen kruist het een verhard pad. Ik zie dat de mensen vóór mij allemaal richting het asfalt lopen. Nou, ik niet! In m’n eentje kies ik voor het zandpad. Oef, er zit ook nog een klim aan vast. Fysiek en mentaal komen hier samen. En buiten adem kom ik bij het hoogste punt. Daar zie ik het strand en de zee. De zee lijkt wel over te gaan in de wolken. Om mij heen komen mensen van diverse kanten. Sommigen zijn op het strand geweest en anderen lopen ernaar toe.

Ik zie dat ik nog íets meer omhoog kan.

Niet naar de aangelegde uitkijkpost een stuk verderop maar naar een punt waar het pad niet naar toe leidt. Met mijn nieuwe jas schamp ik de doornen van de takken die uitsteken. En kom ik na weer een klimmetje op het allermooiste punt. Niemand om mij heen. Ik zie nog steeds de zee en het strand en mensen die, ver onder mij, genieten van het feit dat ze naar buiten mogen. Maar op mijn speciale plekje wil ik niet afgeleid worden. Ik kijk gebiologeerd naar de wolken.

Wat een pracht.

Donker afgewisseld met licht. De zon die links van mij door de wolken probeert te breken. De wind die haar verdrijft en toch ook weer niet. Draai ik iets meer naar het midden dan wordt het een kleurschakering van aquablauw richting lichtblauw richting donkerblauw. En het mengt zo mooi met de kleur van de zee. Ik sluit mijn ogen en denk aan vakanties met prachtig blauw water. Zo helder dat je de vissen kunt zien zwemmen. En ik voel hoe ik op die plek met mijn voeten in het water sta. En tegelijk krijg ik een heerlijk weeïg gevoel in mijn buik. Ahhhh wat is dat lekker.

Ik doe mijn ogen weer open en draai door.

Rechts van mij zie ik het reuzenrad. Nóg iets verder tekent de skyline van het centrum zich af. De hoge torens zijn duidelijk te zien maar daar zijn de wolken donkerder. Het lijkt wel of het daar regent. En jawel, er ontvouwt zich een deel van een prachtige regenboog voor mijn ogen. Snel pak ik mijn telefoon voor wat foto’s. Want door de wind waait alles snel weer over. En ik draai door en door en door en geniet van dit prachtige schouwspel dat zich gratis en voor niets voor mijn ogen afspeelt.

Geluk. Dat komt nu in mij op. Geluk dat mij gratis wordt aangereikt. Wat voelt dat heerlijk.

Ik wil het vasthouden, opslaan, meenemen in een potje. Want ik wil het zo graag bewaren en mee naar huis nemen. En voelen, ruiken, proeven, horen en zien als ik weer achter mijn bureautje zit. Maar, heb ik het nodig om het letterlijk mee te nemen? Of kan ik het zelf oproepen wanneer ik het nodig heb? Het is zo klein, zo teer, zo niet te vatten in een potje maar het zit ín mij. Opgeslagen! Net als Hoop. Net als veiligheid. Net als boos. Net als angst, net als .. net als ….

En als het in míį zit, dan kan ik het ook naar andere mensen brengen.

En ik denk aan de Maya kalender en het boek vol wijsheden. Volgens deze kalender ben ik een Witte Wereldoverbrugger. Een wat? Een Witte Wereldoverbrugger. De witte kleur is verbonden aan mijn spirituele ontwikkelingsfase. Oh? Echt? En de Wereldoverbrugger is in staat om te vergeven, te bevrijden, te openbaren maar vooral te bemiddelen. Bemiddelen. Ja, dat woord komt bij mij binnen.

Want precies dát is wat ik wil, wat ik kan.

Willen wij mensen eigenlijk niet allemaal hetzelfde? Harmonie i.p.v. ruzie, leven in liefde i.p.v. in boosheid, met elkaar in gesprek gaan en blijven i.p.v. als kemphanen tegenover elkaar staan? En degene die het hardste schreeuwt, die wint? Is dit hoe we met elkaar om willen gaan? En in mijn brein vormen zich de woorden ‘Slinger van hoop’. Verbinding maken tussen uitersten, tussen zwart en wit, tussen licht en donker, tussen goed en slecht. Een slinger die doorgaat waarbij mensen de slinger aan elkaar doorgeven. In liefde, in verbinding, in contact. Een slinger die we nu zo nodig hebben maar straks ook.

Een samenleving bouwen we met elkaar, of je nou op de linkeroever of op de rechteroever staat.

We bouwen samen de brug, vanaf beide kanten. En ontmoeten elkaar in het midden. En vanaf daar bouwen we aan een nieuw en stevig fundament. Net als dat je bij een nieuwbouwhuis eerst een betonnen vloer stort en niet alvast de zolder gaat bouwen. Een fundament waarbij we gebruik maken van elkaars expertise, ideeën en denkbeelden.

Waarbij we alle verschillen tussen ons juist omarmen. Waarbij we gebruik maken van onze talenten en kwaliteiten. Waarbij we niemand buiten sluiten. Waarbij we oprecht nieuwsgierig naar elkaar kunnen zijn. Waarbij we eerst vragen aan de ander wat hij denkt, vindt of voelt. Zonder dat we eerst onze eigen mening ventileren. Waarbij we openstaan voor oude en nieuwe wijsheden. Waarbij we elkaar verstaan en vragen om duidelijkheid als we iets niet begrijpen. Waarbij we transparantie hoog in het vaandel hebben staan. Waarbij we elkaar willen helpen en zo nodig beschermen. Waarbij we alleen maar goede intenties hebben.

Dit is wat ik wil. Juist in deze tijd met elkaar bouwen aan Hoop.

Via het doorgeven van een estafettestokje in de vorm van een slinger. Bij een slinger denk ik aan feest met de hoofdletter F. Want dat zie ik ons allemaal doen. Tegelijkertijd. Opstaan uit het donker en dansen naar en in het licht. Het licht dat ons draagt. Draagt en begeleidt naar de andere kant. Het licht dat wordt ondersteund door muziek. En op die muziek danst iedereen zoals hij of zij dat zelf wil. Met je ogen dicht of open. Volledig in verbinding met jezelf of juist zoekend naar de verbinding met anderen. Onder één gemeenschappelijke noemer. Zuivere intenties. Immers, als onze intenties zuiver zijn, dan kunnen we alles aan. Dan kunnen we ook het duister binnenlaten en mee laten deinen in onze poule van oneindig licht. Want in mijn overtuiging wint het licht het altijd van het donker.

Die brug bouwen we samen.

We reiken elkaar de hand en gaan samen verder. Met bouwen. Met aanpassen. Met verbeteren. Met proberen. Met terug naar Af en u ontvangt geen … Of juist wel? Wat ontvangen we wel? Geluk! Hoop! Liefde! Aandacht! Om maar eens wat te noemen. Ook al heb ik het niet letterlijk in een potje opgeslagen, heb ik het toch bij me. Altijd.

Het zit in mij. En ook in jou en ook in iedereen. En samen geven we het door. Slingers van Geluk, Liefde en Hoop!